استراحت برای من ننگه خاطره ای از شهید علی غیوری زاده

راوی: علی روشنی زاده

پس از عمـــری غریبی وبی نشانی             خدا می خواست در غربت نمانی

از آن جسم شریف و پاکت ای دوست             پلاکی بازگشـــــت و استخوانی

 

            در عملیات ماووت علی به شدت شیمیایی شده بود. اونو به مقر بهداری آوردند. بهش گفتم: به شدت مجروح شدی و باید به بیمارستان کردستان منتقل بشی. اما شهید علی لبخندی زد وگفت: برای من ننگه که تا پایان عملیات نباشم. رزمنده­ها رو تنها بذارم و به پشت خط برم. چطور خدا از من راضی میشه وقتی که جهاد رو رها کنم و به عقب برگردم. با عنایت خدا جراحات شیمیایی چندان شدید نبود که اونو  از پا دربیاره. اما مجروحیتی هم داشت.

حاج کرمی گفت: چه کسی داوطلب می­شه از تپه­ی دو قلو )که در منطقه ماووت بود) محافظت کنه؟ شهید علی با شجاعت همیشگی خودش  این مسئولیت رو پذیرفت و درکوه گامو که منطقه مهمی بود، مستقر شد. علی با یه تیربار یک تنه شب را تا صبح، با اون وضعیت جسمانی از تپه محافظت کرد.

 

                                                               علی اسطوره ای از استقامت             علی تلفیقی از عشق و شهادت

 

علی را سرزمین ها می شناسند          علی را دشت مین ها می شناسند

 

                                                                تنی آواره وصد پاره گشته                درون خاک و خون آواره گشته

 

                                                              کمین ها با علی، شبها عجین بود       قلاویزان زگامش پر طنین بود

 

                                                               به مهران و به سنگرهای خونین        علی دارد هزاران یاد رنگین.

 

                     

ارتباط با ما